چرا وقتی یکی حالتو می پرسه و تو جوابی نداری بدی ، تعجب میکنه ، چرا تعجب میکنی ... یعنی تا حالا به نقطه ای نرسیدی که ندونی چه حالی داری ؟؟؟؟

یه سکوت تلخ ، حال و روز این فصل زندگی منه ، سکوتی که می تونه در یک لحظه جای خودشو به یه پرخاشگری بدون فکر و دلیل بده . این فصل انقدر طولانی شده که واسه خودم نگران شدم ... نگاه زمونه هم پر درده ... نگاه همه حتی ... خسته...

می خوام که بمونم ، همین جا ، توی رؤیا ... جرأت روبرو شدن با واقعیت رو ندارم.... روبرو شدم ، جرأت پذیرفتنش نیست ...

دلم نمیخواد بهار بیاد ، میخوام زمستون بمونه ، هنوز بارون ، هنوز هوای سرد ، دوست ندارم لباسای بهاره رو با لباسای زمستونه عوض کنم . بهار که می یاد ، تولد منو هم همراش می یاره ، اونوقت یک سال دیگه + 23......

هیچ کاری نکردم ، هیچ اتفاقی نیفتاد ، پریشونم ، نمی دونم چی درسته چی غلط ، هیچکس نمی دونه ، ندونسته هم از این دنیا می ریم ......

افسرده شدم ، بی مصرف ، دارم اغراق می کنم ، دیونه هم شاید . یه لحظه خوشحال ، یک روز ناراحت ، یک هفته بی حس و حال . به طرز وحشتناکب آدم نچسب و ... ، نمی تونم بهتر شم . سعی می کنم زندگی رو به معمولی ترین حالت ممکن بگذرونم ، خیلی کسل کنندست . همیشه یک سوال رو از خودم می پرسیدم ، چرا مجبور به قبول چیزهایی هستیم که دوست نداریم ؟؟؟؟؟؟  خب بهارِ لعنتی نیااااااااااااااااااااا...... با اومدنت دارم تنهایی رو بیشتر حس می کنم .. حداقل با خودت یه خبر خوش بیار ، مردم از انتظار.......

نیاز شدید به یک دوست دارم ، یک غریبه ولی آشنا . اینو به دوستایی که صمیمی هستند هم گفتم و خب روشنه که چقدر هم ناراحت شدن ....... دوستی می خوام که مجبور به سانسور حرفام نشم .

و تمام اینا تقصیر توئه...............